Mijn hoogste top tot nog toe is de Aconcagua 6962m te Argentinië. Deze berg kon ik in het jaar 2000 niet doen, terwijl ik op een steenworp van de berg vandaan zat, omdat het toen het verkeerde seizoen was. De berg is in mijn hoofd blijven hangen tot in 2007, toen ik mezelf had aangemeld Bij HTwandelreizen om de berg in februari 2008 te gaan beklimmen in expeditiestijl. Een pak van mijn hart toen de reis definitief werd. Spullen kopen, kennismakingsavond en gaan. Bij deze reis nemen ze ruim de tijd om te acclimatiseren (het aanpassen van je lichaam aan de hoogte, super belangrijk bij deze reis). Via Buenos Aires gevlogen naar Mendosa. Hiervandaan een acclimatisatietocht van een week gemaakt met sneeuw en een tocht naar 5000m en daarna tot 5200m alles onder begeleiding van een leuke hond (Indio) die we onderweg tegen kwamen. Daarna weer terug naar Mendosa om te wassen en boodschappen te doen en dergelijke. We hadden een hele leuke groep (5 pers) en begeleiding (2 pers). Vervolgens met een busje zijn we naar Penitentis gegaan, een plaatsje aan de voet van de Aconcagua. Hier vandaan werden een groot deel van de spullen met ezels naar het basiskamp gebracht. Zelf gingen we lopend met een klein tasje, van de parkgate 2700m naar het eerste kamp Confuentia op 3400m. Hier maakten we een dag tocht naar een Gletsjer en de south face van de berg. Terug naar het zelfde kamp. De dag daarop gingen we richting basiskamp Plaza de Mulas op 4300m. hier even langs de rangers en de volgende dag langs de medische post. Hier werden: pols, bloeddruk, longen en het zuurstofgehalte in het bloed gemeten). Vervolgens hebben we 2 bevooradingstochten gemaakt naar kamp Canada op 5000m en naar kamp Nido de Condores op 5450m. daarna nog een rustdag gehad in basiskamp en daarna omhoog weer. Dit keer direct naar Nido op 5450m en hier slapen. Prachtige uitzichten. Volgende dag spullen brengen naar White Rocks op 6050m net boven Berlin. Weer teruggelopen naar Nido. De dag hierna nu met alles incl. tenten naar White Rocks (6050m) om daar te gaan slapen. Als het weer het toe zou laten, zouden we die zelfde nacht ook nog een Toppoging wagen. Zo gezegt zo gedaan. Met behoorlijke kou en veel wind proppen we eten en drinken naar binnen en kleden ons daarna met donskleding aan. Na 45-60 minuten gaan de stijgijzers aan en vervolgen we onze weg naar boven. Heel de dag moeten we vechten om op onze benen te blijven staan. Gelukkig is en blijft het zonnig die dag en kunnen we door blijven gaan. Zonder wandelstokken ben je hier nergens met deze wind, 6-7 bfr continu en vlagen 8-9 uitschieter tot 10 soms. Dan komen we onderaan een lange puinhelling van ruim 300m hoog, de Canaleta. Even pauzeren we en dan verder over de half met sneeuw bedekte helling. Dan komt eindelijk in de verte de top in zicht maar, het blijft nog steeds stijl. Door onze trage pas kwamen we pas aan het einde van de middag op de top. De zon schijnt nog steeds en het is nu 17:00 uur locale tijd. We maken de nodige foto's en na een half uur aan de afdaling. Want er is nog een lange weg te gaan. Gelukkig blijft de het tot 21:45 uur licht. om 20:45 komen we bij de tenten weer aan. De volgende morgen moeten we bij nog hardere wind de tenten weer afbreken moeten we afdalen tot aan het basiskamp van 6050m tot 4300m. Onderweg moeten we nog wat achtergebleven spullen oppikken in Nido op 5450m. nu met loode zware tas afdalen (zo rond de 28-30kg weegt de rugzak). Hier na hebben we een rustdag in het basiskamp. Maar de dag daarna moeten we weer afdalen van basiskamp tot aan de parkgate op 2700m. Gelukkig wordt nu alles met de ezel weer omlaag gebracht en lopen we alleen met een dagrugzakje. Het is een mooie tocht weer. We fleuren hem nog wat verder op door een stukje via een soort mini-canon te lopen. hierdoor komen we wel nog wat later aan dan geplaned maar iedereen was zeer tevreden. Blij zelf om weer terugbij de parkgate te zijn. Het is nu 20:35 uur tijd voor een grote fles bier in de hut!!!! De volgende dag gaan we naar Santiago de Chile en hebben daar nog 3 dagen, dan vliegen we weer terug naar NL.

Na deze geslaagde Aconcagua-expeditie, begint er van alles te kriebelen om nog een paar

super-bergen te gaan beklimmen!!! (Alaska Denali 6194m, Mera Peak 6466m, Nepal of de Cho-Oyu 8201m Tibet enz.).

Dan ook in het teken van het goede doel: Onderzoeks-budget voor Ziekte van Huntington (meer info: de verenigings-site). Deze erfelijke ziekte had mijn vader en heb ik zelf ook in een beginnend stadium. Bij deze ziekte worden steeds meer functies geminimaliseerd (zeer breed scala aan symptomen) tot ook de vitale functies worden aangetast en dan volgt ook de dood. levensverwachting nu na eerste duidelijke symptomen 10-15 jaar.

Ze weten wel waar waar het vandaan komt in de hersenen, welk gen maar verder nog niet zo veel.

Nu ben ik lichamelijk nog erg sterk maar als een hele dag moet werken kost me dat erg veel energie in het koppie!!! Hierdoor kan ik zelf niet zo veel werken en kost het erg veel inspanning om het benodigde geld voor een dergelijke tocht bij elkaar te sprokkelen!!!!!

Voor meer informatie daarover en of sponsoring (A.de Jonge, Tilburg, giro 3772957 o.v.v. Climbing against Huntington) volg deze site of e-mail.